Co za cyrk świateł jest życie!
Światła, które każą mi zamknąć oczy.
Zbyt intensywne.
Gdy zamykam oczy
cień uśmiechów,
dreszcz wciągający serce.

Jakie roztargnione życie,
jaki obraz białych samotności!
Jaka maska łez i zabawnych zapachów!
Jesteśmy źrenicami śmiejącymi się bez ciepła,
nieruchomymi, niezmiennymi.
Ból.

Ty, strach przed tym, co nierozpoznawalne
za przyjaznym gestem,
Ty masz lęk przed niemożnością odczytania
tańca dawnej twarzy.

Melancholia czasu i historii.
Tańczy, żartuje, zwodzi.
Przyjazny śmiech, fałszywa nuta,
odległy oddźwięk błota i wnętrzności.

Zamknij oczy, bo w ciemności widzisz,
bo myśli stają się bardziej zamknięte i głębsze,
I wraca ta twarz, która zniekształca moją,
Wspomnienie.
Nie wszystko jest takie, jakim się wydaje.

Zamknij teraz oczy ty,
niepokojąca masko,
zagubiona duszo,
która pożera spokój zamiast go szukać,
serce wstrząsające zagubionym człowiekiem,
który pragnie odwagi wirowania w pustce wokół siebie.

Nie wszystko jest takie, jakim się wydaje.

Strach przed klownami, znany również jako kulrofobia, jest stosunkowo powszechną i często niezrozumianą fobią. Ten strach może przejawiać się w różnym stopniu natężenia, od lekkiego dyskomfortu do paraliżującego przerażenia, i uważa się, że ma głębokie korzenie w ludzkiej psychice.

Postać klauna jest historycznie kojarzona z rozrywką i zabawą, sięgając wstecz do średniowiecznych błaznów i arlekinsów commedia dell'arte. Jednak groteskowy wygląd klauna, z przesadnym makijażem deformującym rysy twarzy, może tworzyć poczucie dwuznaczności i niepewności. To zniekształcenie może sprawiać, że ludzie postrzegają klaunów jako niepokojące postacie, ponieważ ich wygląd nie odpowiada powszechnym ludzkim zachowaniom.

Psychologia sugeruje, że strach przed klaunami może wynikać z trudności odczytywania prawdziwych emocji ukrytych za ciężkim makijażem. Nasza zwykła predyspozycja polega na odczytywaniu wyrazu twarzy w celu zrozumienia intencji drugiej osoby. Gdy ta zdolność jest zaburzona, jak w przypadku klaunów, może to generować lęk i strach. Często nieprzewidywalne zachowanie klaunów może przyczyniać się do poczucia dyskomfortu.

Kultura popularna wzmocniła strach przed tymi postaciami poprzez negatywne i przerażające przedstawienia. Emblematycznym przykładem jest postać Pennywise'a, złego klauna z powieści "To" Stephena Kinga, który terroryzował pokolenia czytelników i widzów i który stanowi podstawę inspiracji dla trzynastej franagrancji z kolekcji UNUM.

Kulrofobia, dziś przeniesiona również na grunt węchowy przez Filippo Sorcinelliego, stanowi dopełnienie badań nad głębokim znaczeniem strachu zapoczątkowanych wraz z zapachem "but not today" w 2018 roku i kontynuowanych w ubiegłym roku z "né il giorno, ne l'ora". Ta fobia może mieć znaczący wpływ na codzienne życie osób nią dotkniętych; typowe sytuacje, jak urodziny dla dzieci czy cyrk, mogą stać się źródłem stresu i lęku. W skrajnych przypadkach sam widok obrazu klauna może wywołać reakcję paniki.

Dwuznaczność jest bowiem laguną myśli, niezgrabne ruchy pobrudzone sztuką projektują nasze lęki, wyszczuplają twarz i opisują okrucieństwo.

Lecz autentyczna Sztuka interweniuje w powierzchowne okrucieństwo tak, jak interweniuje w ludzką duszę. Tylko ona wytwarza to zwarcie zdolne do unicestwienia tego, co skłania ku negatywności. Sztuka opisuje, nie ograniczając, i nie podsyca negatywności. Ujawnienie negatywu pozwala Pięknu wziąć górę nawet w trudnych sytuacjach. Ktoś musi być zły, ale tylko drugi może zakreślić granicę jego samotnej drogi.

I dopiero wtedy centrum okrucieństwa stanie się konstruktem społecznym.