Dzień Wielkanocny zmierza ku zachodowi w świetle, które staje się jednocześnie łagodniejsze i bardziej wibrujące. Ta luminozja przenika przez witraże i osiada na powierzchniach ołtarza, podczas gdy powietrze wciąż nosi w sobie echo porannych celebracji. Świece płoną spokojnym, równym płomieniem, liturgiczne tkaniny odbijają ciepłe blaski, a zgromadzeni trwają w skupionym oczekiwaniu.

Organy rozpoczynają z potężną i krystaliczną introdukcją, tworząc masę dźwiękową, która rozlewa się wzdłuż naw. Same kamienie zdają się wibrować w rytmie muzyki, a cały kościół uczestniczy we wspólnej, radosnej proklamacji. To szczęście objawia się poprzez dźwięk, który rozchodzi się z dumą.

Zmysły wzroku, słuchu i powonienia łączą się w wyraźnym świetlistym zespoleniu, celebrując z intensywnością najważniejszy ze wszystkich dni.