Jako dziecko Filippo siedzi przed klawiaturą, podczas gdy jego matka zajmuje się czyszczeniem dywanów w tym świętym miejscu. Sobotniego popołudnia wyjątkowe światło przenika wnętrze — niższe i złociste, zdolne rzucać wydłużone cienie wzdłuż naw i nadawać kamieniowi niemal aksamitny wygląd. Kościół, pogrążony w ciszy, ożywia jedynie szum płynącej wody, zdecydowane ruchy rąk i zapach świeżego prania unoszący się w łagodnym powietrzu. Pochłonięty klawiszami, młody Filippo pojmuje, jak dźwięk organów przemienia otaczającą przestrzeń. Nuty wznoszą się powoli i miarowo, przenikają atmosferę przesyconą mydłem, opadają na dywany rozłożone do schnięcia — niektóre z nich zawieszone na balustradach tuż przed głównym wejściem. Dźwięk i woń muskają kolumny, oddając łagodniejszy rezonans. Kościół zyskuje w ten sposób atmosferę jednocześnie swojską i uroczystą; muzyczna wibracja splata się z aromatem czystości, przemieniając zwykłą codzienną pracę w milczący rytuał. Filippo przyswaja przez to doświadczenie świadomość, że troska o rzeczy materialne i poszukiwanie piękna dzielą ten sam horyzont.