Pozostawiam to, co zostaje… Reliqvia pochodzi od łacińskiego czasownika relinquo, oznaczającego „zostawiam". Po łacinie reliquiae, a po grecku λείψανα, odnosi się ogólnie do „tego, co pozostaje", w szczególności z ciała ludzkiego lub jego części. W kontekście chrześcijańskim termin ten oznacza część ciała lub przedmiot należący do Chrystusa, Madonny, lub szczątki doczesne świętych i męczenników, a także przedmioty, które miały kontakt z ich osobą.

Nowa woń Filippo Sorcinellego, po hołdzie złożonym Mario Giacomellemu w „Io non ho mani che mi accarezzino il volto", powraca do Senigallii, by uczcić niezwykłe miejsce, bogate w historię i dzieła sztuki: Kościół Krzyża. To oratorium, pochodzące z 1608 roku, zostało wzniesione z woli Bractwa Sakramentu i Krzyża, aktywnego do dziś. Sam Sorcinelli jest jego członkiem, pełniąc określone funkcje organisty i dyrektora artystycznego.

RELIQVIA opowiada o ścianach pokrytych złoconym drewnem, bogato zdobionych rzeźbami i reliefami, oraz o okadzanych krokach ku wielkiemu ołtarzowi głównemu, niczym złoty haft, gdzie przechowywana jest figura martwego Chrystusa — drewniane dzieło z XVII wieku, widoczne tylko raz w roku. Oddaje hołd także pali Federica Barocciego, Trasporto di Cristo al sepolcro, jednemu z najpiękniejszych dzieł urbinackiego malarza, wykonanemu w 1582 roku, z ramą zaprojektowaną przez niego samego.

RELIQVIA jest więc miejscem przywołującym pamięć, wspomnieniem czasu, który mija i staje się uroczystym i autentycznym złotem, przesłaniem zniszczalności i niezniszczalności.

RELIQVIA jest konkretnym śladem, ostatnim śladem, opisującym egzystencję wyższą, odmienną i cudowną. To zawsze zamknięta szafa, cenna skrzynka świętych mężów, przypominająca nam, jak cenny jest czas i jak łatwo może zniknąć bez wyraźnego śladu. RELIQVIA reprezentuje gwóźdź Męki Pańskiej, kadzidło warstwowe i przesiąknięte latami uroczystymi i świętymi. Nie ma świętości bez uznania sacrum w ludziach, wywyższonego w doskonałych rytuałach. RELIQVIA jest doskonałą przestrzenią sacrum. Dotykać relikwii, dotykać czegoś, co miało z nimi kontakt, to łaska i gwarancja. Dlatego właśnie Rzymianie rozdzierali zasłony okrywające świętych męczenników i ciała papieży. W obecności relikwii chorzy psychicznie zostają uzdrowieni, opętani i obsesyjni wyzwoleni, niewidomi zaczynają widzieć, a kulawi chodzić.