Pozostawiam to, co zostaje... Relikwia wywodzi się od łacińskiego czasownika relinquo, który oznacza „pozostawiam". Po łacinie reliquiae, a po grecku λείψανα, termin odnosi się ogólnie do „tego, co pozostaje", w szczególności z ciała ludzkiego lub jego części. W kontekście chrześcijańskim termin ten oznacza część ciała lub przedmiot należący do Chrystusa, Madonny lub doczesne szczątki świętych i męczenników, a także przedmioty, które miały z nimi kontakt.

Nowe perfumy Filippo Sorcinellego, po hołdzie złożonym Mario Giacomellemu za pomocą „Io non ho mani che mi accarezzino il volto", powracają do Senigallii, by uczcić niezwykłe miejsce, bogate w historię i dzieła sztuki: Kościół Krzyża. To oratorium, sięgające roku 1608, zostało wzniesione z woli Bractwa Sakramentu i Krzyża, wciąż aktywnego do dziś. Sam Sorcinelli należy do niego, pełniąc ściśle określone funkcje organisty i dyrektora artystycznego.

RELIQVIA opowiada o ścianach pokrytych złoconym drewnem, misternie zdobionym rzeźbieniami i reliefami, o okadzanych krokach ku wielkiemu ołtarzowi głównemu, niczym złote hafty, gdzie przechowywana jest figura martwego Chrystusa — dzieło rzeźbiarskie z XVII wieku, widoczne tylko raz w roku. Oddaje również hołd obrazowi Federico Barocciego, Trasporto di Cristo al sepolcro, jednemu z najpiękniejszych dzieł urbińskiego malarza, wykonanemu w 1582 roku, z ramą zaprojektowaną przez niego samego.

RELIQVIA jest zatem miejscem przywoływania pamięci, wspominania czasu, który mija i staje się złotem — uroczystym i autentycznym, przesłaniem o skażeniu i niezniszczalności.

RELIQVIA jest konkretnym śladem, ostatnim śladem, opisującym istnienie wyższe, odmienne i cudowne. To zawsze zamknięta szafa, cenna skrytka świętych mężów, przypominająca nam, jak cenny jest czas i jak może ulecieć, nie pozostawiając wyraźnego znaku. RELIQVIA reprezentuje gwóźdź Męki Pańskiej, kadzidło warstwowe i przesycone latami uroczystości i świętości. Nie ma sacrum bez uznania świętości w ludziach, wyniesionej w doskonałych rytach. RELIQVIA jest doskonałą przestrzenią sacrum. Dotknąć relikwii, dotknąć czegoś, co miało z nimi kontakt, jest łaską i gwarancją. Z tego właśnie powodu Rzymianie rozrywali zasłony owijające świętych męczenników i ciała papieży. W obliczu relikwii chorzy psychicznie są uzdrawiani, opętani i obsesyjni wyzwoleni, niewidomi zaczynają widzieć, a kulawi chodzić.