Nigdy nie zapominaj prosić o wybaczenie... Prześladowani przez wyrzuty sumienia, w okrucieństwie losu, gniew rośnie.

Niespodziewane rany znaczą ciszę. Przemoc i para. Nikt nie chce mówić. Ignorancja.

Nieludzkość życia czyni nas jałowymi, niezdolnymi do poznania pokory, do uznania win, i sprawia że więdniemy.

Ból zostaje uśpiony.

Lecz tylko ten ból przeżyty i pełen znaków goi się i rzeźbi wspomnienie. Tylko zadrapania zadane przez udrękę tego, jak prosić o wybaczenie kształtują wybór. I płaczesz odwagą, która wprawia w ruch kolory zmiany, ofiarując wycierpiane kwiaty i oddech na płatkach.

Przepraszam.