Cóż za cyrk świateł jest życie!
Światła, które każą mi zamknąć oczy.
Zbyt intensywne.
Gdy zamknę oczy
cień uśmiechów,
dreszcz, który wessał serce.

Cóż za roztargnione życie,
cóż za obraz białych samotności!
Cóż za maska łez i zabawnych zapachów!
Jesteśmy źrenicami, które śmieją się bez ciepła,
nieruchomymi, niezmiennymi.
Ból.

Ty, lęku przed nierozpoznawalnym
za przyjaznym gestem,
Ty masz lęk, że nie zdołasz odczytać
tańca dawnego oblicza.

Melancholia czasu i historii.
Tańcz, żartuj, zwódź.
Przyjazny śmiech, fałszywa nuta,
dalekie echo błota i trzewi.

Zamknij oczy, bo w ciemności widzisz,
bo myśli stają się bardziej zamknięte i głębsze,
I wraca ta twarz, która zniekształca moją,
Wspomnienie.
Nie wszystko jest takie, jakim się wydaje.

Zamknij teraz oczy ty,
niepokojąca masko,
zagubiona duszo,
która pożera spokój zamiast go szukać,
serce, które wstrząsa zagubionym człowiekiem,
pragnącym odwagi, by kręcić się w kółko wokół siebie samego.

Nie wszystko jest takie, jakim się wydaje.

Strach przed klaunami, znany też jako coulrofobia, jest stosunkowo powszechną i często niezrozumianą fobią. Ten lęk może przejawiać się w różnym natężeniu, od lekkiego dyskomfortu po paraliżujący terror, i uważa się, że ma głębokie korzenie w ludzkiej psychice.

Postać klauna jest historycznie związana z rozrywką i spektaklem, wywodząc się od średniowiecznych błaznów i arlecchino z commedii dell'arte. Jednak groteskowy wygląd klauna, z przesadnym makijażem zniekształcającym rysy twarzy, może wywoływać poczucie dwuznaczności i niepewności. To zniekształcenie może sprawiać, że ludzie postrzegają klaunów jako niepokojące postacie, gdyż ich wygląd nie odpowiada powszechnym ludzkim zachowaniom.

Psychologia sugeruje, że strach przed klaunami może wynikać z trudności w odczytaniu prawdziwych emocji za intensywnym makijażem. Nasza zwykła skłonność to czytanie wyrazu twarzy w celu zrozumienia intencji innych. Gdy ta zdolność jest zaburzona, jak w przypadku klaunów, może to rodzić lęk i strach. Często nieprzewidywalne zachowanie klaunów może przyczyniać się do poczucia dyskomfortu.

Kultura popularna wzmocniła strach przed tymi postaciami poprzez negatywne i przerażające przedstawienia. Emblematycznym przykładem jest postać Pennywise'a, złego klauna z powieści «To» Stephena Kinga, który przerażał pokolenia czytelników i widzów i stanowi podstawę inspiracji dla trzynastego zapachu z kolekcji UNUM.

Coulrofobia, dziś transponowana również na grunt węchowy przez Filippo Sorcinellego, stanowi dopełnienie poszukiwań nad głębokim znaczeniem strachu, zapoczątkowanych wraz z zapachem «but not today» w 2018 roku i kontynuowanych w ubiegłym roku wraz z «né il giorno, ne l'ora». Ta fobia może mieć znaczący wpływ na codzienne życie osób nią dotkniętych; zwykłe sytuacje, takie jak dziecięce przyjęcia urodzinowe czy cyrki, mogą stać się źródłem stresu i lęku. W skrajnych przypadkach sam widok zdjęcia klauna może wywołać reakcję paniczną.

Dwuznaczność jest bowiem laguną myśli; niezgrabne ruchy splamione sztuką rzutują nasze lęki, ścieńczają twarz i opisują złośliwość.

Lecz autentyczna Sztuka interweniuje w powierzchowną złośliwość tak jak interweniuje w ludzką duszę. Tylko ona wytwarza to zwarcie zdolne unicestwić to, co popycha ku negatywności. Sztuka opisuje, nie ograniczając, i nie podsyca negatywności. Ukazanie negatywu pozwala Pięknu wziąć górę nawet w trudnych sytuacjach. Ktoś musi być okrutny, lecz tylko drugi może wyznaczyć granicę jego ograniczenia na drodze samotności.

I dopiero wtedy centrum okrucieństwa stanie się konstrukcją społeczną.