Né Il Giorno Né L'Ora, dwunasta woń monolitycznej kolekcji UNUM, pragnie zmierzyć się z jedną z najgłębszych emocji: strachem. Zainspirowana fragmentem Ewangelii Mateusza opowiadającym przypowieść o dziesięciu pannach, ta woń bierze swą nazwę od historii kobiet, które roztropnie zachowały oliwę do swych lamp, oczekując przybycia oblubieńca. Tylko pięć z nich — te najroztropniejsze — zostanie dopuszczonych na ucztę weselną, podczas gdy pozostałe, które poszły po oliwę, znajdą zamknięte drzwi i usłyszą słowa: „Zaprawdę powiadam wam: nie znam was". W oczekiwaniu wszystkie zasnęły, lecz były gotowe obudzić się, by powitać oblubieńca, z napomnieniem: „Czuwajcie więc, bo nie znacie ani dnia, ani godziny".

Woń pragnie wykroczyć poza prostą ewangeliczną cytatę, eksplorując strach w sposób bardziej intensywny. Spotykają się tu sprzeczne emocje, przyciągane urokiem niebezpieczeństwa, doświadczenie opisane przez Nietzschego jako „amor fati". Ten temat przenika literaturę grozy i inne gatunki, dominując nad naszymi uczuciami. Jednak strach nie oznacza zwykłego braku odwagi, lecz obecność tego, czego żarliwie pragniemy: wolności. Perfum wcielał idee destrukcji i introspekcji, niezbędne do eksplorowania najodleglejszych zakątków naszej egzystencji.

Pociąg do kontrolowanego strachu może nawet rodzić przyjemność, poszukiwaną i pożądaną jako doznanie rozkoszne. Człowiek jest często spowijany aurą grozy, a współczesne społeczeństwo skłania się ku zaprzeczeniu fundamentalnej rzeczywistości Bycia-ku-śmierci, jako konstytutywnego elementu egzystencji. Tylko uznając tę prawdę, człowiek może skonfrontować się ze swymi najciemniejszymi cieniami i ukazać swą prawdziwą naturę, pełną sprzeczności i pierwotnych pragnień.

Opakowanie Né Il Giorno Né L'Ora, zgodne z kolekcją UNUM, spowija przezroczysta folia i srebrna etykieta. Flakon, również srebrny, przechowywany jest w czarnym aksamitnym woreczku, zapieczętowanym termokurczliwą osłonką, którą należy przeciąć metalowymi nożyczkami dołączonymi do zestawu. Ten detal sprawia, że moment otwarcia staje się wyjątkowym rytuałem.

W świecie kruchości, po upadku w krainę prochu, człowiek jest nierozerwalnie związany ze strachem, zmuszony eksplorować mroczne strony duszy. W tej nocnej wędrówce dostrzega nikłe światło deformujące kończyny, czując rozkosz w duszeniu konformizmu i szukając formy zbawienia coraz bardziej odległej.